در اخرين لحظه ديدار به

                  چشمانت نگاه كردم و

                   گفتم بدان آسمان قلبم

                    با تو يا بي تو بهاريست

                  همان لبخندي كه توان را

از من مي ربود بر لبانت زينت بست.

                  و به آرامي از من  فاصله

                    گرفتي بي هيچ كلامي.

من خاموش به تو نگاه مي كردم

                    و در دل با خود مي گفتم :اي كاش اين قامت

                    نحيف لحظه اي فقط لحظه اي  مي انديشيد كه

                      آسمان بهاري يعني ابر

                      باران رعد وبرق و طوفان ناگهاني

                       و اين جمله ،جمله اي

                       بود بدتر از هر خواهش

                       براي ماندن و تمنايي